วังแสง ลาว

วังแสง (Wang Sang)

ห่างจากเวียงจันทน์ไปตามทางหลวงหมายเลข 13 ประมาณ 65 กิโลเมตร มีพระพุทธรูปแกะสลักบนหน้าผาตามแบบศิลปะมอญ อายุราว 500 ปี

การเดินทาง ไปตามทางหลวงหมายเลข 13 จนถึงกิโลเมตรที่ 62 ใกล้บ้านห้วยทอน มีทางแยกถนนลูกรังเข้าไปอีกประมาณ 2 กิโลเมตร

วงเวียนน้ำพุ ลาว

วงเวียนน้ำพุ

อยู่ริมถนนเชษฐาธิราช เป็นย่านที่พักราคาย่อมเยาสำหรับนั้กเดินทางประเภทแบ็กแพ็กเกอร์ มีเกสต์เฮาส์จำนวนมาก ร้านอาหารไม่ว่า่แบบตะวันตกหรือแบบพื้นเมือง รวมทงัร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่

ลาวเทิง ลาว

ลาวเทิง

หากสังเกตสองข้างทางจะมีหมู่บ้านเรียงรายเป็นระยะไปตลอด สลับกับฐานทหารบ้านที่เรียกว่าพวก “กองหลอน” ชาวบ้านพวกนี้เป็นชาวลาวสูงและลาวเทิง ซึ่งรัฐบาลลาวได้ให้อพยพจากหมู่บ้านห่างไกลลึกไปในเขตภูเขามาตั้งหมู่บ้านใหม่อยู่ริมถนน เพื่อให้สองข้างทางเจริญขึ้นและไม่เปลี่ยวน่ากลัวเหมือนสมัยก่อน เนื่องจากเส้นทางช่วงเมืองกาสีถึงภูคูนขึ้นชื่อในเรื่องโจรมากจนใครๆ พากันหวาดกลัว

ส่วนกองหลอนนั้นเป็นทหารบ้าน บางครั้งแต่งตัวเหมือนชาวบ้านะฃธรรมดาแต่ถืออาวุธ พวกนี้อาจโบกมือเรียกรถเพื่อขอบุหรี่สูบ หากไม่มีก็ไม่จำเป็นต้องหยุดรถ

เรือนพญาเซกอง ลาว

เรือนพญาเซกอง

ปัจจุบันกลายเป็นพิพิธภัณฑ์ประจำเมือง เก็บรวบรวมและแสดงประวัติเรื่องราว สิ่งของ เครื่องใช้ ของชนเผ่าต่างๆ ในเมืองสิงห์ แต่ต้องขออนุญาตเจ้าหน้าที่ก่อนเข้าไปชม หลังจากนั้นเดินเข้าไปในซอยติดกับเรือนแห่งนี้จะเป็นที่ตั้งของตลาดเช้า และสถานีรถโดยสารแห่งใหม่ของเมืองสิงห์

ยอดภูฟ้า ลาว

ยอดภูฟ้า

ใช้เวลาเดินขึ้นประมาณ 40 นาที เป็นจุดที่สามารถมองเห็นเมืองพงสาลีได้รอบ ถ้ามาช่วงฤดูหนาวจะเห็นสายหมอกที่ปกคลุมเมืองพงสาลีได้อย่างสวยงาม

ปัจจุบันนักท่องเที่ยวยังมาเที่ยวที่เมืองพงสาลีไม่มากนัก มีที่พักและร้านอาหารให้พอเลือกได้ ทั้งแบบเกสต์เฮาท์และโรงแรม ราคาไม่แพงมาก

แม่น้ำกะดิ่งและน้ำตกวังพอง ลาว

แม่น้ำกะดิ่งและน้ำตกวังพอง

บริเวณส่วนกลางของแม่น้ำ นักท่องเที่ยวต้องอาศัยการเหมาเรือหางยาวไปเท่านั้น สามารถติดต่อเรือได้ภายในหมู่บ้านโพนยาง ราคาประมาณ 200-300 บาท / ลำ โดยสารได้ 3 – 4 คน ใช้เวลาเที่ยวประมาณ 1 ชั่วโมง แม่น้ำกะดิ่งเหมาะสำหรับนั่งเรือชมในช่วงฤดูร้อนและฤดูหนาวเท่านั้น เพราะในช่วงฤดูฝนน้ำจะหลากอันตราย สายน้ำกะดิ่งเป็นสายน้ำขนาดใหญ่ที่ไหลมาจากประเทศเวียดนามออกสู่แม่น้ำโขง ระดับน้ำไม่ลึกสามารถลงเล่นได้ น้ำใสสะอาดสามารถมองเห็นพื้นทรายจากบนเรือ สองข้างทางจะเป็นวิถีชีวิตของชาวบ้าน ดอนสันทรายกลางน้ำ หน้าผาหินปูนของภูเขารอบด้าน ปลายทางจะพบแก่งเล็กๆ ขวางทางไม่สามารถแล่นเรือต่อไปได้ แก่งน้ำคือ น้ำตกวังพอง บริเวณน้ำตกเหมาะแก่การเล่นน้ำ

เมืองสิงห์ ลาว

เมืองสิงห์

ที่ตั้ง
เป็นเมืองอู่ข้าวอู่นํ้า บนทางหลวงหมายเลข 3 ห่างจากตัวเมืองมาทางทิศเหนือระยะทางประมาณ 60 กิโลเมตร ผ่านทิวเขา สายน้ำทา และผืนป่าเขียงขจีของสองข้างทาง มาถึงเมืองสิงห์ เมืองเล็กๆ ตั้งอยู่บนที่ราบอันอุดมสมบูรณ์ โอบล้อมด้วยทิวเขา มีแม่นํ้าไหลผ่านถึง 2 สายคือ สายน้ำยวนและม่าคอยหล่อเลี้ยง อดีตเคยเป็นเมืองอู่ข้าวอู่น้ำที่สำคัญและเคยตกเป็นเมืองขึ้นของแคว้นทางตอนเหนือของไทย อังกฤษ และฝรั่งเศส ซึ่งสนับสนุนให้ชาวบ้านปลูกฝิ่นและเป็นผู้ผูกขาดการค้าฝิ่นเสียเองเมืองสิงมีพรมแดนติดต่อกับจีนจึงได้รับอิทธิพลจากจีนหลายอย่าง มีด่านท้องถิ่นข้ามได้เฉพาะคนลาว - จีน เท่านั้น พลเมืองส่วนใหญ่เป็นชาวไทลื้อและไทเหนือ

นอกจากนี้เมืองสิงห์ยังเป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรมไทลื้อ ชาวไทลื้อนับเป็นหนึ่งในกลุ่มชนที่ใช้ภาษาตระกูลภาษาไทซึ่งรวมถึงพวกลาวลุ่ม ชาวเขาบางเผ่า ผู้คนในภาคเหนือของไทย และในรัฐฉานของพม่า ชาวไทลื้อมีถิ่นฐานอยู่ในมณฑลยูนนานทางภาคใต้ของจีนห่างจากเมืองสิงห์เพียง 10 กิโลเมตร ชาวไทลื้อในลาวจึงได้ชื่อว่ามีสายเลือดและวัฒนธรรมแบบไทลื้อแท้กว่ากลุ่มอื่นๆ ที่อยู่นอกถิ่นฐานเดิมของบรรพบุรุษใช่ว่าเมืองสิงห์จะมีชาวไทลื้ออาศัยอยู่อย่างหนาแน่น นอกเมืองออกไปยังมีชาวเขาเผ่าต่างๆ ทั้งม้ง เย้า มูเซอ อาข่า แวนแตน ส่วนใหญ่มักตั้งหมู่บ้านอยู่บนไหล่เขา และจะลงมาซื้อของในเมืองสิงห์กันทุกเช้า

หากเดินทางมายังเมืองสิงห์แล้ว สามารถเดินทางท่องเที่ยวชมสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ ได้ตามสะดวกเพราะแต่ละพื้นที่อยู่ไม่ไกลกันมาก ส่วนใหญ่จะอยู่ในตัวเมือง สามารถเที่ยวครบได้ในวันเดียว

เมืองเวียงชัย ลาว

เมืองเวียงชัย

อดีตศูนย์บัญชาการใหญ่ของกลุ่มผู้นำขบวนการประเทศลาว หมู่บ้านชนพื้นเมืองหลากวัฒนธรรม และแหล่งทอผ้าอันดับ 1 ของลาวอย่างซำเหนือ โดยเฉพาะที่มาจากเมืองซอนและสบหาวถือว่าคุณภาพดีที่สุด

เมืองนาทรายทอง ลาว

เมืองนาทรายทอง (Muang Na Sai Thong)

อยู่ระหว่างทางไปอ่างเก็บนํ้างึม มีสถานที่น่าสนใจหลายแห่ง เช่น บ้านอีไลมีตลาดเครื่องสาน เครื่องปั้นดินเผา และเครื่องใช้น่าซื้อ บ้านนาทรายทองมีตาดคูคานา หรือหินคานา บ้านหัวคัวมีตาดซอน ระหว่างบ้านนาคาและหนองสามีตาดนํ้าซอง กิโลเมตรที่ 52 บนทางหลวงหมายเลย 13 มีตลาดชาวเขา ส่วนใหญ่เป็นชาวม้งนำสินค้าพื้นเมืองมาขายทุกวัน

เมืองท่าแขก ลาว

ท่าแขก (Tha Khaek)

ราวพุทธศตวรรษที่ 10 เมืองท่าแขกนี้คือ ดินแดนส่วนหนึ่งในอาณาจักรฟูนันและเจนละของพระเจ้าสุริยวรมันแห่งเขมร คนลาวเรียกดินแดนนี้ว่า สีโคระบูน จนปีพ.ศ 2454 - 2455 ฝรั่งเศสขยายอิทธิพลเข้ามาสร้างบ้านเรือนและยึดอำนาจปกครอง เมืองสีโคตะบูนจึงได้ชื่อว่าท่าแขก เพราะชาวต่างชาติเข้ามาเทียบเรือ สมัยสงครามต่อต้านจักรวรรดินิยม ชาวเวียดนามจำนวนมากอพยพมาตั้งหลักแหล่งอยู่ในท่าแขก

ประกอบด้วยอาชีพค้าขาย จนถึงปีพ.ศ 2510 -2515 ได้อพยพกลับ หรือเดินทางไปยังประเทศอื่นที่มีโอกาสดีกว่า เป็นเหตุให้เมืองท่าแขกมีสถาปัตยกรรมผสมผสานทั้งแบบฝรั่งเศสและเวียดนาม ปัจจุบันท่าแขกเป็นเมืองหลวงของแขวงคำม่วน ประชากรเป็นชาวลาวลุ่ม อยู่ห่างจากนครเวียงจันทน์มาทางทิศใต้ 350 กิโลเมตร เป็นเมืองท่าค้าขายและมีด่านชายแดนสากลติดต่อกับจังหวัดนครพนมของไทย

สถานที่ท่องเที่ยวภายในตัวเมืองท่าแขก
ตลาดหลักสอง
ตั้งอยู่มุมถนนคูวอละวงห่างจากตัวเมืองประมาณ 2 กิโลเมตร เป็นตลาดเก่าแก่ที่มีขนาดใหญ่ สามารถซื้อของประเภทเสื้อผ้า ของใช้ส่วนตัว สินค้าสด ของป่าหายาก รวมไปถึงร้านขายทองและเครื่องเงินหลากหลายรูปแบบ
ตลาดหลักสามหรือตลาดสุขสมบูรณ์ : ตั้งอยู่ห่างจากตลาดหลักสองประมาณ 2 กิโลเมตร เดิมตลาดแห่งนี้ชื่อตลาดหลักสาม แต่ในปัจจุบันถูกปรับเปลี่ยนชื่อใหม่เป็นตลาดสุขสมบูรณ์ ลักษณะเป็นศาลาขนาดใหญ่ แบ่งร้านออกเป็นช่องๆอย่างเป็นระเบียบ โดยภายในตลาดหลักสามขายของคล้ายตลาดหลักสอง แต่ส่วนใหญ่จะเน้นขายของประเภทเครื่องใช้ไฟฟ้ามากกว่า นอกจากนี้ภายในตลาดหลักสามยังเป็นที่ตั้งของคิวรถสองแถวให้บริการไปสะหวันนะเขตด้วย

สถานที่ท่องเที่ยวรอบตัวเมืองท่าแขก
วัดศรีโคตรบูร
ตั้งอยู่ริมแม่น้ำโขง ห่างจากตัวเมืองท่าแขกประมาณ 6 กิโลเมตร วัดศรีโคตรบูร เป็นวัดที่สร้างขึ้นในสมัยที่ยังใช้ชื่อว่าเมืองศรีโคตรบูร ภายในเป็นที่ตั้งขององค์พระธาตุ โดยชาวบ้านเชื่อกันว่าสร้างขึ้นในสมัยพระเจ้านันทเสนแห่งเมืองศรีโคตรบูรต่อมาได้รับการบูรณะครั้งแรกในสมัยพระเจ้าไชยเชษฐาธิราช ในช่วงงานเทศกาลสงกรานต์และปีใหม่ชาวบ้านจะจัดงานวัดอย่างยิ่งใหญ่บริเวณลานวัดและทำบุญเหมือนประเทศไทย นอกจากนี้ภายในวิหารมีพระพุทธรูปองค์ใหญ่ โดยพระเจ้าอนุวงศ์เป็นผู้สร้างไว้